وقتی از آدمهایی که غم هاشون رو توی دل هر رهگذری میریزن متنفر هستی وقتی تحمل شنیدن چرت و پرت های دیگران رو نداری وقتی فکر میکنی هیچ غمی ارزش ناراحتی نداره وقتی به پنهان کردن زخم های درونت افتخار میکنی وقتی به لبخندهای زورکی دل خوش میکنی وقتی بلدی اما عمل نمیکنی وقتی میدونی اما نمیفهمی . . . وقتی که دیگه خسته میشی از این همه نقاب، از این همه نقش بازی کردن اون موقع است که اگه بتونی از خودت فاصله بگیر

ظهر روز عاشورای سال 1395 است. ظهر عاشورا که باشد انتخاب هایت برای گذر وقت محدود تر از همیشه میشود. محصور میشوی بین رفتن به "هیئت عزاداری" و "رفتن به اماکن متبرکه" و یا "شرکت در نمایش های کف خیابانی" و یا خیلی که بی حال و حوصله باشی مینشینی پای تلویزیون و عزاداری مردم را شاهد خواهی بود. اما حوصله هیچ کدام را که نداشته باشی میشوی وصله